Γιώργος Μυζάλης

Πως το λέει ο Άκης Πάνου σε εκείνο το «ιερό» του άσμα; «Τον κόσμο αυτόν βαρέθηκε κι έφτιαξε έναν δικό του». Κάπως έτσι.
Όλα ξεκίνησαν από ένα λευκό φανελάκι. Τόσο απλά. Και τόσο σύνθετα, όπως θα καταλάβετε στη συνέχεια.
Σε ετούτο τον τόπο, ειδικά παλαιότερα, αλλά ακόμα και στις μέρες μας, το τραγούδι έπαιζε και παίζει σημαντικό ρόλο στην καθημερινότητα των ανθρώπων.
Να μοιάζει άραγε η αγωνία του τραγουδοποιού μπροστά στο λευκό χαρτί με την αντίστοιχη του γραφιά; Ειδικά όταν ο τελευταίος έχει «σκέφτομαι και γράφω» με ελεύθερο θέμα;
Βάζεις το δίσκο στο πικάπ και η μαγεία ξεκινά. Προηγούνται της μουσικής εκείνα τα δύο δευτερόλεπτα σιωπής, που δεν είναι σιωπή. Ξέρετε γιατί μιλάω.
Ακόμα και σήμερα, η εκτέλεση με την Αλεξίου αποτελεί «ευαγγέλιο» για μένα.
Δεν θυμάμαι πόσα χρόνια τα χρησιμοποιώ. Ξέρω όμως μέχρι πότε. Μέχρι το τέλος της ζωής, είτε το τέλος της ακοής.
Στις 7 Σεπτεμβρίου διεξάγονται δύο συναυλίες στην Αθήνα. Θα ήθελα να τις έβλεπα και τις δύο, αλλά ο διακτινισμός δεν έχει εφευρεθεί ακόμα, ούτε και η χρονομηχανή.
Δεν χρειάζεται σώνει και ντε να συμφωνήσουμε. Αρκεί να διαφωνήσουμε πολιτισμένα.
Ο Τόλης Βοσκόπουλος στο Κατράκειο της Νίκαιας. Ναι ρε συ, ναι! Και ξέρεις γιατί; Θα σου πω...
Ένα μουσικοκριτικό σημείωμα για τη νέα δισκογραφική εργασία των Πάνου Παπαϊωάννου, Χρυσόστομου Καραντωνίου & Δημήτρη Παπαχαραλάμπους.

Το τραγούδι αλλιώς, στο email σας!

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα στο χώρο της καλής μουσικής!