Νίκος Αναγνωστάκης

Δεν γράφω και δεν εννοώ για έναν γνωστό, έναν απλό φίλο, ένα συνεργάτη αλλά για ένα λατρεμένο πρόσωπο μέσα από την οικογένειά μου.
Είναι κάτι που το έχω διαπιστώσει τις τρείς τουλάχιστον τελευταίες δεκαετίες προσωπικά, έπειτα από πολλαπλές επισκέψεις, αποκλειομένου δε για το συγκεκριμένο γεγονός ακόμη και του στατιστικού λάθους.
Δυστυχώς όμως παρόλες τις προσπάθειές μας ισχύει ο καταπληκτικός στίχος του Νιόνιου…
Πάει κι αυτό το καλοκαίρι πέρασε, μπήκε φουριόζος ο Οκτώβρης και σήμανε το τέλος των καλοκαιρινών συναυλιών.
Η Κυριακή ήταν πάντα μια διαφορετική μέρα, μια άλλη μέρα, ήταν η αρχόντισσα της εβδομάδας.
Η Μαρίνα Σάττι θα μπορούσε να δημιουργήσει με τις μουσικές της δραστηριότητες ένα κίνημα μουσικής επανάστασης.
Πάει και το Πάσχα, πέρασε, αυτό ήταν. Τώρα πάμε βουρ για μια άλλη γιορτή της άνοιξης, το τριήμερο της Πρωτομαγιάς.
Πόσο φτωχότερος ή αν θέλετε ολιγότερο πλούσιος θα ήταν ο σύγχρονος μουσικός πολιτισμός χωρίς αυτόν.
Το συναίσθημα όσο πάει και λιγοστεύει, όπως το νερό και ο καθαρός αέρας, όπως λιγοστεύουν οι πυρωμένες λέξεις από το λεξιλόγιό μας.
Τζάμπα ανάβουν τα φώτα της πόλης. Η ψυχή τα κανονίζει όλα και κάνει κουμάντο. Κι όταν είναι παγωμένη και άδεια, όλα γύρω χλομιάζουν.
Έχουμε χωθεί στη λάσπη μέχρι το λαιμό!
Σελίδα 1 από 7

Το τραγούδι αλλιώς, στο email σας!

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα στο χώρο της καλής μουσικής!