Η Νένα Μεντή για το Μάνο Ελευθερίου: «Έβγαζε µια υπέροχη ανθρωπιά»

«∆εν γινόταν να µην τον αγαπήσεις». 

Η Νένα Μεντή παραχώρησε συνέντευξη στην Ηλέκτρα Ζαργάνη και το Documento.

Αφορμή η παράσταση «Ξένες πόρτες» που παρουσιάζεται στο Φεστιβάλ Αθηνών.

Πρόκειται για αδηµοσίευτο κείµενο, ένα οδοιπορικό στη Σύρο στις αρχές του 20ού αιώνα που ηχογράφησε και αποµαγνητοφώνησε ο Μάνος Ελευθερίου µέσα από τη διήγηση της γιαγιάς του Ευαγγελίας ∆ιγενή και πέντε χρόνια προτού φύγει από τη ζωή το εµπιστεύτηκε στη Νένα Μεντή.

Μεταφέρουμε ένα απόσπασμα της συνομιλίας της Νένας Μεντή με τη δημοσιογράφο.

Ποιες κοινωνικές συνθήκες και θεµατικές έρχονται στην επιφάνεια µε τη διήγηση της γιαγιάς του Μάνου Ελευθερίου;
Πρώτα απ’ όλα θέλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν πρόκειται για κείµενο του Μάνου Ελευθερίου. Είναι µια διήγηση, µια αφήγηση προφορικού λόγου της γιαγιάς του. Ο Μάνος το αποµαγνητοφώνησε πριν από πολλά χρόνια και κάποια στιγµή µου το έδωσε µε τη σκέψη πως θα µπορούσα να κάνω κάτι στο θέατρο. Είναι η αυθεντική αφήγηση της γιαγιάς στον εγγονό της. Ο ίδιος δεν έχει κάνει παρεµβάσεις στο κείµενο, δεν έχει γράψει τίποτε δικό του. Η µαρτυρία διατρέχει τα πρώτα χρόνια της ζωής αυτής της γυναίκας στη Σύρο στις αρχές του 20ού αιώνα. Πρόκειται για µια ιστορία φτώχειας, κοινωνικής αδικίας, πόνου, κακοποίησης και παιδικής εργασίας. Περιγράφει την πολύ δύσκολη ζωή ενός κοριτσιού που στα 18 του χρόνια ήδη είχε παντρευτεί και αποκτήσει παιδί. Τις υπόλοιπες πλευρές της ιστορίας έχει ενδιαφέρον να τις γνωρίσει ο θεατής µέσα από την ίδια την παράσταση.

Τι σας εντυπωσίασε περισσότερο σε αυτό το αδηµοσίευτο κείµενο που έφτασε στα χέρια σας;
Οι κοινωνικές συνθήκες. Η φτώχεια, η µιζέρια και η δυστυχία του ανθρώπου. Αυτή η γυναίκα δεν πήγε ποτέ στο σχολείο γιατί δούλευε από τα έξι της χρόνια. Στη σηµερινή εποχή δεν µπορούµε καν να συλλάβουµε τέτοιες καταστάσεις. ∆εν υπάρχει περίπτωση ένα παιδί να µην πάει σχολείο. H παιδεία είναι υποχρεωτική για όλους. Τότε όµως δεν ήταν έτσι τα πράγµατα. Οι οικογένειες έπρεπε να επιβιώσουν και για να τα καταφέρουν έστελναν τα παιδιά τους για δουλειά. ∆εν υπάρχει πιο σκληρή εµπειρία.

Τι αγαπήσατε περισσότερο στον Μάνο Ελευθερίου;
Ο Μάνος Ελευθερίου ήταν φίλος µου. Ένας πολύ ιδιαίτερος άνθρωπος, γλυκός, ξεχωριστός και τρυφερός. Νοιαζόταν για τον συνάνθρωπό του, ακόµη και για τον άγνωστο. Βοηθούσε µε όποιον τρόπο µπορούσε και ήθελε να προσφέρει σε όλους και όχι µόνο στους δικούς του ανθρώπους. ∆εν γινόταν να µην τον αγαπήσεις. Είχε κάποιες φορές τα δύσκολα, τα περίεργα, τα ειρωνικά και τα ξινά του, αλλά στην ουσία του έβγαζε µια υπέροχη ανθρωπιά.

Το τραγούδι αλλιώς, στο email σας!

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα στο χώρο της καλής μουσικής!

ates