Όταν η Αθήνα προσκυνούσε τη Μελίνα κι ακουγόταν Ξαρχάκος

Πήγαμε για τη Μελίνα χωρίς να την έχουμε λατρέψει ποτέ αληθινά, παρά μόνο όταν ο Χατζιδάκις έμπαινε στη μέση.

Πήγαμε το βράδυ μετά τη δουλειά στην Μητρόπολη από μια παρόρμηση που δεν μπορούσαμε καλά, καλά να εξηγήσουμε. Αλλά εκείνη τη μέρα σαν να κύλησε ο δρόμος, μας οδήγησε από την Ομόνοια μπροστά στο παρεκκλήσι που κειτόταν η Μελίνα για το δημόσιο προσκύνημα.


Μπροστά τώρα, ένας λόγος είναι, που να πλησιάσεις! Χιλιάδες κόσμος περίμενε υπομονετικά με ένα λουλούδι, με ένα κλαδάκι ανοιξιάτικο, ανθισμένο, στο χέρι.

Η άνοιξη είχε ήδη ανέβει στη σκηνή για την avant premiere της αλλά η ψύχρα ήταν κάτι παραπάνω από αισθητή. Το πλήθος συνέρρεε από κάθε γωνιά βουβό. Παράδοξο, τόσοι άνθρωποι και να μην ακούγεται άχνα. Σαν να καταπίναμε όλοι τις λέξεις πριν φτάσουν στα χείλη. Λέξεις για την απουσία, αχώνευτες..

Παραμείναμε ώρα αμίλητοι. Στα πρόσωπα των κοριτσιών ήταν ζωγραφισμένη μια αδιόρατη θλίψη, που για κάποιο περίεργο λόγο τόνιζε την ομορφιά τους.

Δεν λατρέψαμε τη Μελίνα, ίσως γι’ αυτό να ήμασταν θλιμμένοι. Σαν εκείνη να το ήξερε και μας είχε κακιώσει.

Υπολογίσαμε ότι αν περιμέναμε θα φτάναμε στο εκκλησάκι ξημερώματα. Το φιδάκι του πλήθους ήταν ατελείωτο.

Αποφασίσαμε να φύγουμε και αρχίσαμε να βαδίζουμε προς τον «Δούρειο ίππο». Τότε έξαφνα ένα άχαρο ηχείο, κρεμασμένο στην κοντινή κολώνα ζωντάνεψε βγάζοντας έναν οξύ διαπεραστικό ήχο ,σχεδόν μας τρόμαξε.
Αμέσως μετά ακούστηκε μια απαλή κιθάρα και η φωνή της Μελίνας να προφέρει τα λόγια του Γκούφα, σαν θρόισμα:

« Στα μάτια παίζει τ’ άστρο της αυγής… Πλατύ ποτάμι η αγάπη και βαθύ…»

Σταθήκαμε, η φωνή της μας διαπέρασε σαν χάρτινους. Οι ανείπωτες λέξεις μέσα μας βρήκαν τα κατάλληλα χείλη να τις ψιθυρίσουν.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Το τραγούδι αλλιώς, στο email σας!

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα στο χώρο της καλής μουσικής!

ates