Η επόμενη μέρα στον Παναθηναϊκό

Τι να τα κάνω τα λεφτά όταν δεν έχω φράγκο…
Το 1976 ο Διονύσης Σαββόπουλος ανεβάζει σε υπόγειο της Πλάκας την παράσταση «Ο Αριστοφάνης που γύρισε από τα θυμαράκια».

Μαζί του τραγουδούσαν οι Μπουλάς, Παπάζογλου, Ρασούλης, Τανάγρη, Ζιώγαλας, Ξύδης, Γεωργίου και Λιούγκος. Ο τελευταίος γνωρίζει στον Ρασούλη τον γείτονά του Νίκο Ξυδάκη. Τα «μπετά» για την «Εκδίκηση της γυφτιάς» ρίχνονται... Minos και CBS απορρίπτουν τα τραγούδια.

Ο Σαββόπουλος πείθει τον Αλέξανδρο Πατσιφά της Lyra να εκδώσει τον δίσκο αφού τα χρηματικά έξοδα είναι πολύ λίγα. Η ηχογράφηση γίνεται στο τετρακάναλο στούντιο «Αγροτικόν» του Παπάζογλου στην Θεσσαλονίκη, μέσα σε δύο εβδομάδες. Οι μουσικοί προέρχονταν από τα κέντρα της περιοχής και οι περισσότεροι συμμετείχαν για πρώτη φορά σε επαγγελματική εγγραφή.

Ο Ρασούλης ανανεώνει την θεματολογία του λαϊκού τραγουδιού προσθέτοντας διακριτικά σουρεαλιστικά στοιχεία. Ο Ξυδάκης με τις «αναρχοπαλαιομοδίτικες» μουσικές του ντύνει τους στίχους με το κουστούμι που τους ταιριάζει. Η ιδιόρρυθμη, λαϊκή αλλά και ρόκ μαζί, ερμηνεία του Παπάζογλου αναδεικνύει έναν νέο τραγουδιστή με προσωπικότητα και χαρακτήρα…

Ο δίσκος άλλαξε τα δεδομένα και τη μοίρα του τραγουδιού μας στα κατοπινά χρόνια. Εδώ είναι τα Τρελή κι αδέσποτη, Κανείς εδώ δεν τραγουδά, εδώ και Το τροχαίο…

Τι να τα κάνω τα λεφτά
Όταν δεν έχω φράγκο…

Κάπως έτσι θα μπορούσε κανείς να συνοψίσει την κατάσταση στον Παναθηναϊκό, που περιμένει επιτέλους να μπουν στα ταμεία του αυτά τα χρήματα που θα αλλάξουν την υπόστασή του, θα σώσουν το παρών του και θα καθορίσουν τις προϋποθέσεις για ένα «μετά» αντίστοιχο των κυβικών και της ιστορίας του συλλόγου.

Σίγουρα φιλανθρωπία στις μέρες μας δεν κάνει κανείς επενδυτής. Οι «άρχοντες» του παρελθόντος που ξηλώνονταν από την τσέπη τους δεν υπάρχουν γενικώς, και πολύ περισσότερο ειδικώς στο τριφύλλι, απ’ όσα είδαμε τα τελευταία χρόνια. Παρά ταύτα, επειδή το μαγαζί, όπως και να το κάνουμε είναι γωνία, οι άνθρωποι του και οι αμέτρητοι φίλοι του, ελπίζουν σε «παίκτες» που θέλουν να χτίσουν για να κονομήσουν…

Ταυτόχρονα η παρουσία του Δώνη και του Νταμπίζα, που ξέρουν το έργο, αφήνουν περιθώρια για όνειρα. Μόνο που οι έμπειροι ποδοσφαιράνθρωποι δεν είναι θαυματοποιοί. Ο Παναθηναϊκός ξεκινάει μια νέα ανηφορική πορεία, πιο κάτω φαντάζομαι δεν έχει, με την προσδοκία να πέσουν τα «μπετά καθαριότητας». Αυτή είναι η ανάγκη του. Να δομηθεί η υποδομή, με υγιή και καθαρά συστατικά για να στηριχτεί το πανοσήκωμα.

Μακάρι η διαδρομή να είναι «σύντομη» αλλά πάνω απ’ όλα απαιτείται υπομονή, σύνεση, στοχευμένες και διορατικές κινήσεις. Μιλάμε για σκληρό χωματόδρομο και «τραβάτε στο βουνό». Μοιραία οι ταχύτητες θα είναι χαμηλές. Γιατί, διαφορετικά, μέσα στη βιασύνη και τη νοσταλγία των πάλαι ποτέ χρυσών εποχών, και τη δικαιολογημένα συσσωρευμένη πίκρα, αν το θέμα στραβώσει, τότε, όπως έγραφε και ο Ρασούλης στο τραγούδι μας:

Τι να το κάνω το όχημα
Μετά από τέτοιο τράκο…

Video

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Το τραγούδι αλλιώς, στο email σας!

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα στο χώρο της καλής μουσικής!

ates