Οι αποτυχημένοι δίσκοι της ροκ

Όλοι έχουμε τις κακιές στιγμές μας
Οι ίδιοι δεν είναι και πολύ περήφανοι για τις κυκλοφορίες τους αυτές. Δίσκοι εμπορικά αποτυχημένοι, υποτιμημένοι, πειραματικοί, αλλά και εκκωφαντικοί. Άλλοι ατύχησαν κι ας είχαν καλές στιγμές. Πάντως είναι δίσκοι που αν τους αγνοήσετε δεν θα χάσετε και πολλά, αλλά σας ενδιαφέρουν οι δισκογραφίες των εν λόγω καλλιτεχνών είναι απαραίτητοι.

BB KING – Guess Who (1973)
B.B. King Guess Who 1972
O θρύλος των blues εδώ επιχειρεί να παίζει ποπ και το αποτέλεσμα είναι αδύνατο σε σχέση με το blues ύφος που είχε συνηθίσει το κοινό του και με το οποίο καθιερώθηκε.

BOB DYLAN – Saved (1980)
Bob Dylan Saved 1980
Οι θρησκευτικές και υπαρξιακές αναζητήσεις του φαίνεται ότι θόλωσαν την έμπνευσή του και έκανε ένα δίσκο που σχεδόν δεν ακούγεται διχάζοντας και προβληματίζοντας τον κοινό του που ευελπιστούσε πλέον όποιος κι αν είναι ο θεός που πιστεύει ο Ντύλαν να του δώσει φώτιση για την συνέχεια…

DAVID BOWIE – Lodger (1979)
David Bowie Lodger 1979
Η συνεργασία του με τον Brian Eno δεν φέρνει το επιθυμητό αποτέλεσμα και κυκλοφορεί ένας δίσκος κατώτερος της αξίας τους. Κανένα τραγούδι δεν ξεχωρίζει και το μάλλον απωθητικό εξώφυλλο είναι ανάλογο του περιεχόμενου

DOORS – Full Circle (1972)
Doors Full Circle 1972
Αν το πρώτο τους άλμπουμ χωρίς τον Jim Morrison, το “Other Voices” είχε κάποιο ενδιαφέρον και μια σχετική εμπορική επιτυχία με νωπή ακόμη την απώλεια του leader τους, το δεύτερο αυτό άλμπουμ πελαγοδρομεί μουσικά και οι πολύ χαμηλές πωλήσεις του βάζουν τελεία στο λάθος των τριών να συνεχίσουν την ιστορία των Doors χωρίς την ισχυρή προσωπικότητα του εκλιπόντα.

ERIC CLAPTON – Journeyman (1989)
Eric Clapton Journeyman 1989
Ο «αργοχέρης» αλλάζει κόμμωση και επιχειρεί να δώσει μια άλλη ηχητική διάσταση στο γνώριμο ύφος του με αποτέλεσμα να κάνει την «πατάτα» του. Η φράντζα δεν του έφερε γούρι.

FLEETWOOD MAC – Heroes Are Hard To Find (1974)
Fleetwood Mac Heroes Are Hard To Find 1974
Ένας δίσκος χωρίς σινγκλ σημαίνει και εμπορική αποτυχία. Αυτό έπαθαν οι Fleetwood Mac σε μια μεταβατική περίοδο για την μπάντα που αρχίζει και ψάχνει νέους μουσικούς δρόμους έκφρασης, μέχρι να φθάσει στο “Rumors”. Πάντως δεν ήταν κακός δίσκος, αλλά ούτε και στους καλύτερούς τους. Σίγουρα όμως ο πιο υποτιμημένος τους.

IRON BUTTERFLY – Scorching Beauty (1975)
Iron Butterfly Scorching Beauty 1975
Μετά από πολλές αλλαγές στην σύνθεσή τους επιχειρούν να πατήσουν πιο γερά στα 70ς, αλλά απέχουν έτη φωτός από το «Metamorphosis» κι ας έχουν περάσει μόνο 4 χρόνια από τότε.

LOU REED – Metal Machine Music (1975)
Lou Reed Metal Machine Music The Amine β Ring 1975
Αυτός ο δίσκος μάλλον απευθύνεται στο ψυχανώμαλο κοινό του και πρέπει να δίνεται δώρο από τα δισκάδικα σε όποιον καταφέρει να τον ακούσει ολόκληρο ! Είναι και διπλός πανάθεμά τον. Ένα πειραματικό εκκωφαντικό συνονθύλευμα ήχων.

MICK JAGGER – Primitive Cool (`1987)
Mick Jagger Primitive Cool 1987
Η όποια επιτυχία γνώρισε το πρώτο του σόλο άλμπουμ “She’s The Boss” γρήγορα ξεχάστηκε με αυτή την κυκλοφορία που η εμπορική της αποτυχία έκοψε όποια φτερά του Τζάγγερ για μια πετυχημένη σόλο πορεία κι έτσι ηρέμησαν και οι υπόλοιποι Stones που δεν είδαν με καλό μάτι την έπαρση του Μικ να συνθέτει μόνος του και να μένουν πίσω οι περιοδείες τους για να προωθεί το υλικό του. Και τι κακόγουστο εξώφυλλο!

PINK FLOYD – A Momentary Lapse Of Reason (1987)
Pink Floyd A Momentary Lapse Of Reason 1987
Η αποθέωση της μετριότητας σε όσους δίσκους επακολούθησαν του The Wall που φέρει την σφραγίδα του David Gilmour που έκανε μια προσπάθεια να επανενώσει το γκρουπ, έστω και χωρίς τον Roger Waters.

ALLMAN BROTHERS – Enlightened Rogues (1979)
The Allman Brothers Band Enlightened Rogues 1979
Η χημεία των νέων μελών που επιχείρησε να βρει ο Duane Allman δεν πέτυχε τελικά και η επανσύνδεσή τους μετά από τρία χρόνια ήταν μάλλον αποτυχημένη. Τα πράγματα έφτιαξαν στον επόμενο δίσκο τους.

URIAH HEEP – Conquest (1980)
Uriah Heep Conquest 1980
H αποτυχία των Heep που παρουσίασαν ένα μπερδεμένο και χαοτικό δίσκο στην προσπάθειά τους να μπουν γερά και στην νέα δεκαετία. Μεσολάβησαν δύο χρόνια για να ψάξουν τον ήχο τους καλύτερα και να κυκλοφορήσουν το «Abominog» που έπαιξαν και στην Ελλάδα στην επεισοδιακή εκείνη συναυλία στη Λ. Αλεξάνδρας.

THE WHO – It’s Hard (1982)
Who Its Hard 1982
Χωρίς τον αποθανόντα ντράμερ τους Keith Moon μπήκαν στη νέα δεκαετία και αυτό φάνηκε ότι επηρέασε από κάθε πλευρά το συγκρότημα που έβγαλε το χειρότερό του δίσκο. Έμελε να είναι και ο τελευταίος τους…

WISHBONE ASH – Locked In (1976)
Wishbone Ash Locked In 1976
Σε μια προσπάθεια να απομακρυνθούν από το progressive ήχο τους έκαναν ένα δίσκο που το κοινό του μάλλον θα έξυνε το κεφάλι του μόλις τον άκουσε. Ο παραγωγός τους Tom Towd (Eric Clapton, Allman Brothers κ.α.) έδωσε ένα άλλο προσανατολισμό στο συγκρότημα που ξένισε. Ωστόσο προσωπικά ο δίσκος τους αυτός με ικανοποιεί.

SPOOKY TOOTH / PIERRE HENRY – Ceremony : An Electronic Mass (1969)
Spooky Tooth Pierre Henry Ceremony An Electronic Mass 1969
Το πιο δύσκολο άλμπουμ του συγκροτήματος, ηλεκτρονικής κατεύθυνσης σε συνεργασία με τον Γάλλο συνθέτη Pierre Henry. Ο Gary Wright μάλλον είχε στο μυαλό μια απάντηση στο Concerto For Group And Orchestra των Deep Purple, αλλά δεν του βγήκε.

Το τραγούδι αλλιώς, στο email σας!

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα στο χώρο της καλής μουσικής!