Ο λιγότερο εμπορικός δίσκος του Μίλτου Πασχαλίδη

«Ακούστηκε , παίχτηκε και πούλησε λιγότερο. Ε, λοιπόν, τον έκανα με την ίδια κούραση, αγάπη, ζέση, φιλοδοξία και χαρά με τους υπόλοιπους».
Το «ρακοσυλλεκτικό» είναι τρόπος ζωής. «Ευτυχώς», για πολλούς και διαφορετικούς λόγους βίωσα νωρίς αλλά ξεπέρασα γρήγορα, με πολύ κόπο και λαβωματιές, τη «φάση» του συλλέκτη. Βέβαια οι μεγάλες δεν πεθαίνουν ποτέ…

Στις αρχές του καλοκαιριού του 2018, ο Μίλτος Πασχαλίδης «έτρεχε» την περιοδεία του «Τραγούδια που ζούνε λαθραία».

Ο τραγουδοποιός παραχώρησε συνέντευξη-αφήγημα στη Ζωή Λιάκα και ΤΑ ΝΕΑ. Ειλικρινείς και «βαθιές» οι σκέψεις του…

Σας μεταφέρω ένα μέρος:

Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ.

Ένα τραγούδι που γίνεται επιτυχία και ένα τραγούδι που δεν γίνεται χρειάζεται ακριβώς τον ίδιο κόπο. Οι αποτυχίες είναι διδακτικές. Αυτές σε πάνε μπροστά και όχι οι επιτυχίες. Προσπαθείς να μην επαναλάβεις τα λάθη σου. Είναι πολύ δημιουργικό αυτό. Η επιτυχία είναι επικίνδυνη. Σε εγκλωβίζει στην παγίδα της επανάληψης. Ο λιγότερο εμπορικός δίσκος μου - από τους 12 που έχω κάνει - είναι ο «Ψωμί κι εφημερίδα» (2007). Ακούστηκε , παίχτηκε και πούλησε λιγότερο. Ε, λοιπόν, τον έκανα με την ίδια κούραση, αγάπη, ζέση, φιλοδοξία και χαρά με τους υπόλοιπους. Φυσικά και με επηρεάζει και δεν βάζω κομμάτια στον πρόγραμμα από τον συγκεκριμένο δίσκο. Θα ήθελα να πω κάτι πιο ηρωικό αλλά θα ήταν ψέμα. Και όποιος ισχυρίζεται ότι βάζει στο πρόγραμμά του κομμάτια που δεν έχουν ακουστεί από το ραδιόφωνο γιατί απλώς τα γουστάρει, ναι, λέει ψέματα. Τα τραγούδια μου που είναι πιο δημοφιλή τα γνωρίζω από το ποιο παίρνει περισσότερο χειροκρότημα, ποιο το τραγουδάνε όλοι. Αυτά δεν μπορώ να μην τα παίξω. Ναι, έτσι φτιάχνονται τα προγράμματα και είμαι χαρούμενος γι' αυτό. Οπως όταν ακούω Apocalyptica, Jethro Tull, Σωκράτη Μάλαμα, Θανάση Παπακωνσταντίνου τα καινούργια τραγούδια του Φοίβου Δεληβοριά.

ΟΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ

Οι ακροατές φορτώνουν τους καλλιτέχνες με προσδοκίες που εμείς δεν τις έχουμε ζητήσει. Δεν έχω δικαίωμα να κάνω και ένα δίσκο που δεν είναι για τα γούστα τους; Δεν μπορείς να επαναλαμβάνεις συνέχεια τον εαυτό σου. Στο πλαίσιο αυτών των αλλαγών μπορεί να προκύψουν και κάποια που δεν θα πετύχουν. Δεν θέλω να ικανοποιήσω κανέναν με τα τραγούδια μου. Τα γράφω για να λυτρωθώ και αν τύχει και ακουμπάνε και άλλους αυτό σημαίνει ότι κάτι ωραίο έχει συμβεί. Αν δεν το πετύχαμε, πάμε παρακάτω. Ο ιδανικός ακροατής για μένα είναι αυτός που συγκινείται. Ιδανικός είναι και αυτός που αμφιβάλλει, που δεν είναι κανένα πρόβατο. To πιο άγριο, σκοτεινό αλλά και φωτεινό «παραμύθι» που έχω ζήσει τα 27 χρόνια που βρίσκομαι στο χώρο της μουσικής καταγράφεται σε 42' λεπτά εργασίας με τίτλο «Περσίδες». Είναι η σπουδή μου στην απώλεια. Αυτή βαραίνει μέσα στους ανθρώπους περισσότερο απ' οτιδήποτε άλλο...

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Το τραγούδι αλλιώς, στο email σας!

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα στο χώρο της καλής μουσικής!