Λίγη σιωπή παρακαλώ…

Κανείς μας δε θα παραμείνει ίδιος μετά από την ανθρώπινη εκατόμβη στο Μάτι

Οι εικόνες σε ακολουθούν και όταν κλείνεις τα μάτια για να τις αποφύγεις, ζωντανεύουν αντί να χάνονται, αποκτούν ήχο και κίνηση, φέρνουν στα ρουθούνια την οσμή του φόβου.


Είναι χαραγμένες στον αμφιβληστροειδή, είναι λαξεμένες στην ψυχή.

Κάθε φορά που ξυπνάς ο αριθμός μεγαλώνει, ένας εφιάλτης που τον ζεις ξύπνιος και δεν εξαφανίζεται όταν κοιμάσαι, αυτόν τον λίγο άστατο ύπνο.

Έπειτα ακολουθούν οι ιστορίες. Ξεπερνούν κάθε μυθοπλασία τρόμου, είναι δημιούργημα του ίδιου του τρόμου.

Ακολουθείς μηχανικά την καθημερινότητα, σαν ένα άψυχο αυτόματο που κινείται από κεκτημένη ταχύτητα, άδειο από κάθε συναίσθημα και ελπίδα.

Μαύρο καλοκαίρι μονολογείς αλλά δεν μπορείς να μοιραστείς τον πόνο των ανθρώπων. Να τον κόψεις σε μικρά κομματάκια, έντεκα εκατομμύρια κομματάκια έτσι ώστε να γίνει υποφερτός αν μοιραστεί δίκαια σε όλους.

Είναι κι αυτά τα ανυπόφορα λόγια στην τηλεόραση, είναι κι αυτά τα αδέσποτα γραπτά στο αυθαίρετο ψηφιακό σημειωματάριο που γκρεμίζουν ότι έχει απομείνει όρθιο μέσα σου.

Θέλεις να φωνάξεις να σωπάσουν αλλά η φωνή κάθεται στο λαιμό σου σαν κόκκαλο, σε πνίγει.

Ο θάνατος πουλάει και τον βάζουν στη βιτρίνα. Τα ανθρώπινα όρνεα συνωστίζονται στα πιο ψηλά κλαδιά για να έχουν καλύτερη θέα του δράματος, τρέφονται από την απόγνωση και το ζόφο.

Με παρηγορούν μόνο τα παιδιά με τα καθαρά μάτια που προσφέρουν το μπράτσο για να στηριχτεί μια κοινωνία που τρικλίζει υπό το βάρος των ενοχών της.

Υπάρχουνε λύπες που κανείς δεν τις ξέρει…

Υπάρχουνε βάθη που δεν τ’ ανιχνεύει ο ήλιος…

Όρη σιωπής περιβάλλουν τα χείλη…

Και σιωπούν όλοι οι μάρτυρες.

Τα μάτια δε λένε…

Δεν υπάρχουνε σκάλες τόσο μεγάλες…

Να κατέβει κανείς ως εκεί που ταράζεται

του ανθρώπου ο πυρήνας. Αν μιλούσε η σιωπή,

αν φυσούσε, αν ξέσπαγε – θα ξερίζωναν όλα

τα δέντρα του κόσμου…

Νικηφόρος Βρεττάκος - Χορικό

Το τραγούδι αλλιώς, στο email σας!

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα στο χώρο της καλής μουσικής!