Γιατί χαίρεται ο Χίτλερ και χαμογελά πατέρα;

Το φάντασμα του ναζισμού δεν είναι πια φάντασμα, ενσαρκώθηκε
Γλίστρησε από το φθαρμένο του φιδοπουκάμισο και μας κοιτάζει λάγνα στα μάτια, ολοκαίνουργιο και γυαλιστερό, πριν μας καταπιεί.

Η μνήμη εξασθένησε, οι μάρτυρες της φρίκης που απόμειναν είναι πια λίγοι και αδύναμοι.

Και τα προβλήματα πολλά και η ανέχεια δεν αντέχεται για πολύ, κυρίως δεν μπορεί να σταθεί σαν προοπτική.

Ο Χίτλερ μειδιά κάτω από το ημιτελές του μουστάκι, με χαμόγελο θριάμβου. Τα παιδιά του, εκείνα που οραματιζόταν να έρθουν στον κόσμο εκπροσωπώντας την ανώτερη φυλή και να εποικίσουν εν τέλει την Ευρώπη, έστω και λίγο καθυστερημένα γεννήθηκαν.

Και τον τιμούν διαιωνίζοντας και διαδίδοντας το μίσος και τις δηλητηριώδεις ιδέες του. Η υπεροχή της φυλής έναντι όλων των άλλων λάμπει στα μάτια των επιγόνων.

Ακούγονται ήδη εκκωφαντικά από το μέλλον τα σαλπίσματα της λυσσαλέας μάχης για την επικράτηση του «καταλληλότερου» και την ολοκληρωτική εξάλειψη του αδύναμου.

Η αδυναμία και η ιδιαιτερότητα είναι ασθένειες που πρέπει να εξαλειφθούν. Αυτά που δειλά, δειλά ψιθυρίζονταν πίσω από κλειστές πόρτες, τώρα τα ορφανά του Αδόλφου τα κραυγάζουν ανερυθρίαστα στους δρόμους και τα ντύνουν με τον μανδύα των δίκαιων λαϊκών αιτημάτων.

Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι αυτοί οι ίδιοι δρόμοι πριν από λίγες δεκαετίες αντιλαλούσαν από τα τακούνια του τρίτου Ράιχ και τα τερετίσματα των εκτελέσεων.

Τώρα οι νοσταλγοί αυτού του ολέθρου δεν βαδίζουν πια, αλλά παρελαύνουν ανενόχλητοι στις ευρωπαϊκές λεωφόρους, μπροστά στα μάτια μας, με τα φρικτά τους σύμβολα ξεδιπλωμένα να ανεμίζουν.
Untitled 1 SMALL eso
Η αγάπη για την πατρίδα είναι το αρχικό δόλωμα και έπειτα έρχεται το αγκίστρι της εχθρότητας για τις πατρίδες των άλλων, που σου καρφώνεται στον ανύποπτο ουρανίσκο σου.

Η υπεροχή είναι καρπός γλυκός αλλά έχει και ένα κουκούτσι πικρό που σου κάθεται στο λαιμό, το μίσος.

Το μίσος επικάθεται παντού σαν σκόνη τοξική και έχει τη μεταδοτικότητα πανώλης. Υπερτερεί έναντι της αγάπης γιατί είναι εύκολο, ενώ η αγάπη απαιτεί μεγάλη προσπάθεια ενίοτε και μια σταύρωση.

Το ευάλωτο σώμα του Ανθρωπισμού δέχεται καθημερινά αλλεπάλληλα χτυπήματα και τρικλίζει επικίνδυνα. Δεν πρέπει να το αφήσουμε να πέσει. Κουβαλά στις πλάτες του ήδη όλες τις αξίες του πολιτισμού μας και φυσικά την ίδια την ελευθερία και το πάντα ανεκπλήρωτο αίτημα για δικαιοσύνη, ισότητα και αποδοχή του διαφορετικού.

Τα ρόπαλα και οι αρπάγες του ανθρώπου των σπηλαίων αποδείχτηκαν πολύ ανθεκτικά στο χρόνο και γίνονται δολοφονικά όργανα στα χέρια εκείνων που καθοδηγούνται από τον εγκέφαλο του ερπετού.

Η ευσπλαχνία είναι προϊόν της ανθρώπινης ευφυΐας, της ευφυΐας που είναι απαραίτητη για να κατανοήσεις σε βάθος τον πόνο του άλλου.

Ο πολιτισμένος κόσμος πρέπει να είναι σε διαρκή επαγρύπνηση. Η καύσιμη ύλη μιας ακόμα τεράστιας καταστροφής έχει ήδη σωρευθεί. Απομένει μια σπίθα για να πυρπολήσει πάλι το οικοδόμημα του πολιτισμού μας.

Για να μην κλαίμε επάνω από νεκρούς και αποκαΐδια ας αντιδράσουμε τώρα ή ας σωπάσουμε συνένοχα, «μοιραίοι και άβουλοι αντάμα».

Το θαύμα όταν το προσμένεις αδρανής δεν έρχεται ποτέ.

«…Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος.»
Μάνος Χατζιδάκις (1993)

«Όπως ο σπόρος, χωμένος μες στο χώμα, μεγαλώνει χωρίς να τον βλέπουμε, έτσι και το μέλλον, χωμένο στο παρόν, μεγαλώνει κι αυτό χωρίς να το βλέπουμε.»
Τίτος Πατρίκιος (31 Δεκεμβρίου 2014)

Το τραγούδι αλλιώς, στο email σας!

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα στο χώρο της καλής μουσικής!

ates