«Σκέψου να μην πρόφταινα κι αυτό το καλοκαίρι! Να δω το φως ξανά εκτυφλωτικό… να αφήνω κι άλλες ζωές να μπαίνουν στη δική μου».
“Summer is over” τραγουδούσε πριν από πολλά χρόνια η Dusty Springfield και το θυμάμαι πάντα με νοσταλγία τις τελευταίες ημέρες του καλοκαιριού στην επιστροφή από τις διακοπές.

Συνόδευε πάντα τη μελαγχολία μου για το τέλος του καλοκαιριού από τα παιδικά μου χρόνια όταν δεν υπήρχαν τότε διακοπές όπως τις ξέρουμε σήμερα, αλλά κάτι ξεκαλοκαιριάσματα στο Βόλο στην αγκαλιά του Παγασητικού.

Κάτι έχει τελικά το καλοκαίρι μέσα του. Κάτι ιδιαίτερο σε σχέση με τις άλλες εποχές. Για αυτό ίσως οι περισσότεροι άνθρωποι μετράνε τη ζωή τους με τα καλοκαίρια τους γιατί αυτά είναι χαραγμένα και στοιχειωμένα μέσα τους. Ίσως γιατί αφήνουν το πιο βαθύ χνάρι στη διαδρομή μας. Ίσως γιατί χωρίζει το «πριν» απ’ το «μετά». Καλοκαιρινή ανεμελιά τυλιγμένη σε μυρωδιές, γεύσεις, χρώματα, εικόνες και ήχους.

Ιδιαίτερα όταν επαληθεύεται ο Ουμπέρτο Έκο: «τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις», αυτή η καλοκαιρινή ανεμελιά γιγαντώνεται.

Καλοκαίρι Ελληνικό, καλοκαιρινός Αύγουστος, σίγουρα έχει μία αξεπέραστη μοναδικότητα απ’ όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες τουλάχιστον.

Το να έχεις τη δυνατότητα να απολαμβάνεις το ούζο σου δίπλα στη θάλασσα με το ψητό χταπόδι, τη φρέσκια σαρδέλα με το τζατζίκι και το αρμυρίκι και να βουτάς μέσα του το φρεσκοτηγανισμένο μοσχοβολητό ψιλοκομμένο κολοκυθάκι ακουμπώντας το πόδι σου εκεί που αφήνει την τελευταία του ανάσα το Αιγαιοπελαγίτικο κύμα, δε νομίζω ότι αποτελεί προνόμιο άλλων χωρών.

Καλοκαίρι Ελληνικό με χαλαρή διάθεση, νεανικά γέλια, παιχνίδια στη θάλασσα, με πασαλειμμένα παιδικά χείλη και μάγουλα από παγωτά, αναμμένες φωτιές στις παραλίες και το δροσερό καρπούζι πάντα στην ώρα του μετά το φαγητό.

Με τραγούδια και ρυθμούς στα μπαράκια, με πολύχρωμα cocktails και νεανικά λικνίσματα που μεταμορφώνουν την καχεκτική Ελλάδα σε τόπο μαγικό.

Καλοκαίρι Ελληνικό που συνδέεται πάντα με τρυφερά φλερτ, σύντομους έρωτες, επιπόλαιους όρκους και με φιλιά αποχωρισμού που τέμνονται συνήθως με την απώλεια. Καλοκαίρι Ελληνικό όπου οι μεταμεσονύκτιες ώρες θεωρούνται «πολύ νωρίς ακόμα».

Με αιθέρια νεανικά γυναικεία κορμιά να κυκλοφορούν στις παραλίες και στα νησιώτικα σοκάκια με τα μακρυκάνικα καλλίγραμμα πόδια τους όπου τα βράδια κόβουν το σκοτάδι σαν μαχαίρια και το πρωί κόβουν τις ανάσες μας.

Καλοκαίρι Ελληνικό, με τη φράση αυτή καρφωμένη στο μυαλό μου αφήνω να ακουμπήσουν πάνω στο χαρτί κάποιοι στίχοι του Τίτου Πατρίκιου γιατί οι ποιητές τα αισθάνονται όλα καλύτερα από εμάς.

«Σκέψου να μην πρόφταινα κι αυτό το καλοκαίρι
να δω το φως ξανά εκτυφλωτικό
να νοιώσω την αφή του ήλιου στο κορμί μου
να οσμιστώ δροσερές και χαλασμένες μυρωδιές
να γευτώ γλυκόξινες και πιπεράτες γεύσεις
να ακούω τα τζιτζίκια ως τα κατάβαθα της νύχτας
να καταλαβαίνω τούς δικούς μου που αγαπώ
να μην αδημονώ μ’ αυτούς που με στηρίζουν
να αφήνω κι άλλες ζωές να μπαίνουν στη δική μου»

Καλοκαίρι Ελληνικό από όποιο νησί και αν επιστρέφεις βουλιάζοντας στη σιωπή της νοσταλγίας, κοιτώντας πίσω σίγουρα δίνεις μία νοερή υπόσχεση ότι θα ξαναγυρίσεις.

Video

Το τραγούδι αλλιώς, στο email σας!

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα στο χώρο της καλής μουσικής!