Μπινελίκια στη λάσπη και την παρακμή

Τζάμπα ανάβουν τα φώτα της πόλης. Η ψυχή τα κανονίζει όλα και κάνει κουμάντο. Κι όταν είναι παγωμένη και άδεια, όλα γύρω χλομιάζουν.
Μπήκαμε στην τελική ευθεία για τις γιορτινές ημέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς.

Μάταια όμως προσπαθούν τα φώτα και τα λαμπιόνια στους στολισμένους δρόμους να ανθήσουν χαμόγελα στα χείλη των περαστικών εκτός από τα χειλάκια των μικρών αμέριμνων παιδιών.

Η Ελλάδα πνίγεται στη φτώχεια, στη λάσπη και στην παρακμή.

Ο λαός χρεωμένος μέχρι το λαιμό.

Το πολιτικό σύστημα ανεπαρκές και οι δανειστές καχύποπτοι.

Έχουμε χάσει τη μπάλα εδώ και πολύ καιρό.

Υπάρχει μία ταινία με τον Τζακ Νίκολσον που λέγεται «Καλύτερα δε γίνεται» ενώ αν γινόταν μία ταινία για την κατάσταση στην Ελλάδα σήμερα, ιδανικός τίτλος θα ήτανε «Χειρότερα δε γίνεται».

Οι πολιτικοί πλακώνονται στη Βουλή ανταλλάσσοντας μπινελίκια όχι «καφενειακού» επιπέδου αλλά επιπέδου «Τρούμπας».

Το πολιτικό σύστημα έχει απαξιωθεί στα μάτια του κοσμάκη, που είναι θυμωμένος και τσαντισμένος. Δεν είναι εύκολο σήμερα για έναν πολιτικό να κυκλοφορεί στο δρόμο χωρίς συνοδεία. Θα σκοντάφτει πάνω σε μορφασμούς, αποδοκιμασίες, θα βρίσκει απέναντί του ανθρώπους που θα τον βρίζουν και άλλους που θα αποφεύγουν να τον κοιτάξουν και θα αφήνουν υπονοούμενα.

Όλο το πολιτικό σύστημα όπως είναι δομημένο στην Ελλάδα είναι ένα κατασκευαστικό ατόπημα. Οι κυβερνητικές ψευτιές και οι προσχηματικές αλήθειες της αντιπολίτευσης πρέπει κάποτε να σκοντάψουν πάνω σε λίγη ντροπή.

Ο Χάρολντ Πίντερ έγραψε για τους πολιτικούς «Δεν είστε οι γιατροί, είστε η ασθένεια».

Βέβαια για όλα αυτά δεν φταίνε μόνο οι πολιτικοί. Φταίει και ο Έλληνας. Του άρεσε να ζει με δανεικά και τώρα διαμαρτύρεται που του τα ζητάνε πίσω οι αδίστακτοι… Ευρωπαίοι.

Του άρεσε η καλοπέραση, η φιγούρα, το αραλίκι, το ρουσφέτι, παλιές κακές συνήθειες που έχουν κολλήσει πάνω του σαν στρείδι και δεν ξεκολλάνε με τίποτα.

Η Ελλάδα έχει ανάγκη από ένα σύστημα απλής λογικής.

Έχει ανάγκη από πνοές και ανάσες πυρωμένες μετά από «συμπλοκές» με την πραγματικότητα και όχι Δον Κιχωτικές συμπλοκές με ανεμόμυλους. Έχει ανάγκη από μία συγκολλητική ουσία που θα αμβλύνει τις αντιθέσεις και τις διαφορές των πολιτικών απέναντι στους οικονομικούς και εθνικούς κινδύνους.

Ας ελπίσουμε και ας ευχηθούμε ότι θα επαληθευθεί αυτό που λένε για τον Έλληνα, ότι όταν αναμετράται με το εμπόδιο θυμάται ξανά τις αρετές του.

Αλλά δε βαριέσαι, κι αυτές οι ευχές σπανίως μας κάνουν τη χάρη να βγουν απ’ το καβούκι τους και να γίνουν πράξεις.

Τζάμπα ανάβουν τα φώτα της πόλης. Η ψυχή τα κανονίζει όλα και κάνει κουμάντο. Κι όταν η ψυχή είναι παγωμένη και άδεια, όλα γύρω χλομιάζουν.

Το τραγούδι αλλιώς, στο email σας!

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα στο χώρο της καλής μουσικής!