Μαζί με το Νταλάρα αισθάνθηκα κι εγώ «χτυπημένος»

Το τραγούδι στην Ελλάδα μόνο η εξουσία το κυνήγησε και το χτύπησε και η ακροδεξιά υποκουλτούρα, σε άλλους…
καιρούς. Το ίδιο, επί της ουσίας, συμβαίνει και τώρα με τη διαφορά ότι εδώ ισχύει για μια ακόμη φορά ο κανόνας του Κάρολου… 
  

Βρίσκω, όχι τόσο ανησυχητικό, όσο, φαιδρό, όλο αυτό που έγινε στη συναυλία του Νταλάρα, στο Ίλιον. Ο Νταλάρας είναι δημόσιο πρόσωπο εδώ και πάρα πολλά έτη, καλλιτεχνικά πατά σε 6 δεκαετίες και η δράση του γεννά αντίδραση τα τελευταία 40 χρόνια. Σωστά; Προσωπικά, λοιπόν, θα δεχόμουν εύκολα οποιαδήποτε πολιτισμένη αντίδραση: δύο πανό ή κάποιο σύνθημα και μήνυμα πολιτικό, για να δούμε και την ποιότητα και την καταγωγή της αντίδρασης, αλλά όχι τέτοιες αλήτικες και τραμπούκικες συμπεριφορές κρυμμένες πίσω από το μανδύα της αγανάκτησης, που μας παραπέμπουν σε συστήματα άλλων εποχών.

   

Μαζί με το Νταλάρα αισθάνθηκα κι εγώ «χτυπημένος», όσο κι αν διαφωνώ μαζί του σε κάποιες θέσεις του και απόψεις, οι οποίες στο φινάλε δεν διαμορφώνουν, αυτές, την πολιτική της ρημάδας της χώρας. Δεν τον αθωώνω, αλλά καθημερινά, στα καφενεία, στους δρόμους, στην άθλια τηλεόραση ακούγονται τέρατα. Πιστεύω, λοιπόν, ξεκάθαρα ότι δεν του άξιζε αυτή η συμπεριφορά, τόσο του ιδίου (και κατ’ επέκταση των συμμετεχόντων μουσικών και καλλιτεχνών) όσο και του κόσμου του: οικογένειες, παιδιά κ.λ.π. που πήγαν να τον δουν και να τον χαρούν, την ίδια ώρα που κάποιοι του την είχαν στημένη. Οι εικόνες που είδα με λύπησαν. 

 

Υπότιτλος: Δυο πρώτες σκέψεις με αφορμή τα κατάπτυστα επεισόδια στη συναυλία του Νταλάρα.


ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Το τραγούδι αλλιώς, στο email σας!

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα στο χώρο της καλής μουσικής!